حدیث جمعه ها

جمعه ها می آیند، می روند، بی دغدغه، بی آنکه از جایمان جم بخوریم. معرفت ما را باید مجسمه کنند و در شهرها نصب کنند تا عبرتی باشد برای آیندگان، که اینگونه با محبوب رفتار کردیم و مهجورش گذاشتیم. روزها را بی او سپری کردیم بی آنکه از خود بپرسیم چرا؟! چرا در میان ما نیست؟ چرا هنوز هم باید در شهرهایمان غریب باشد؟

نه! اصلا، بد نوشتم.

باید از خود بپرسیم چه کرده ایم که او را از خود دور کرده ایم؟ چه کرده ایم برای آنکه به میان ما بیاید؟

نه! باز هم نشد!

باید از خود بپرسیم چگونه این قدر بی تفاوت از کنار مهمترین رخداد و عظیم ترین نقطه عطف تاریخ می گذریم؟ موضوع، بحث یک دلتنگی و نوشته های عصر جمعه نیست. بحث ما سیاسی است، اجتماعی است، اقتصادی است، فرهنگی است، در یک کلام، اسلامی است. اسلامی که انسان را درست تعریف می کند : «عبد». هدف از آفرینش انسان را عبادت کردن می داند. همین اسلام است که گفته افضل عبادت ها انتظار فرج است.

انتظار؛ اما واژه ایست که ما استحاله اش کرده‌ایم، شأنش را پائین آورده‌ایم، در چند دعا خلاصه اش کرده ایم. ما با انتظار زندگی نمی کنیم، آخر سخت است! زندگی با انتظار لوازم بسیار دارد. ظرافت ها دارد. همه کس از عهده اش بر نمی آیند. حتی برخی علما هم کم می آورند و جلوی آقا می ایستند!

باید پا روی خیلی چیزها بگذاری. اول روی خودت و هوای نفست. باید روش زندگیت را اصلاح کنی. باید دانسته هایت را پل برای عمل قرار دهی. باید عمل کنی. باید به آنچه تکلیفت است عمل کنی. نه صرفا آنچه دلت می خواهد. تکلیفت را خودت خوب می دانی.

حرکت کن

حرکت کن تا در گردباد نیافتی. یک جمعه می آیی اینجا می نویسی «آقا پس کی می آیی» می رود تا جمعه دیگر که چیزی یادت باشد یا نه، که چه بشود؟

حرکت کن. چه خوب رهبر منش امسال را مشخص کرد. «همت مضاعف ، کار مضاعف» انگار شاه کلید به دستت داده اند.

باید دست از این تنبلی ها برداشت. باید دست از این بازیچه ها برداشت. باید چشم باز کرد و واقعیات را دید. جهان چگونه حرکت می کند، ببین چگونه در جهان غرق شده ای؟ مومن مسلمان جزئی از پازل دنیادوستان پول پرست نمی شود.

باید به خیلی چیزها فکر کنی. سخت است دیگر.

اما بهشت را به بها دهند نه بهانه.