تا به حال به این فکر کرده اید چرا برای بعضی ها هر قدر که در بحث،  استدلال و منطق به خرج دهید، حاضر به پذیرش حق و قبول اشتباه خویش نیستند؟ ده دوازده سال پیش فضای کشور پر از شعارهای دهن پر کنی مثل گفتگو ، جامعه مدنی ، آزادی ، زنده باد مخالف من و … بود اما سردمداران این شعارها آن روز به این فکر نکرده بودند که روزگاری که از اریکه قدرت به زیر آمدند، چگونه می خواهند ادامه دهنده شعارهای خودشان باشند؟! نتیجه این شد که امروز برای به زمین زدن رقیب خود از هیچ تلاشی فرو گذار نمی کنند.

مسئله اینجاست که وقتی لیدر گروهی حرفی می زند، تا آخرین فردی که به آن گروه وابسته است، همان حرف را تکرار می کند، فارغ از اینکه آن حرف درست باشد یا غلط. (البته معدود افرادی هم پیدا می شوند که اشتباهات را طوطی وار تکرار نکنند) جدل های پس از انتخابات که تا به امروز هم ادامه دارد عموما به این خاطر است که به درازا می کشد اما نتیجه ای ندارد.

ما هر روز با کسانی که به بحث می نشینیم ، چیزی جز پژواک سخنان افرادی چون خاتمی ، موسوی، کروبی، و … نمی شنویم. جالب اینجاست که کسانی که دم از گفتگو و منطق و استدلال می زنند، خودشان به مسایلی استدلال می کنند که کمترین اطلاعی از ریز آن ندارند فقط چون از بالا این حرف ها گفته شده، آنها هم تکرار می کنند و این می شود وحی منزل. نمونه آن دانشجویان دانشگاه است. پیش از انتخابات (اواخر ترم قبل)  که با هم دانشگاهی هایم صحبت می کردم، می دیدم آثار دیکته بودن حرف ها را.  بالادستی ها از خالی بودن اذهان زیردستان خود  استفاده می کردند و هر خوراک فکری که می خواستند به خوردشان می دادند، اینها هم می آمدند عین همان حرف ها را می زدند، بدون اینکه به گیر افتادن در مباحثه فکر کرده باشند. آن روز شاه بیت  بحث ها مناظره ها بود، فیلم های تبلیغاتی، آمار میر حسین و … ، بعد از انتخابات حرف از درگیری ها و راهپیمایی و حوادث پیش آمده در آنها بود، روز قدس “نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران” ، 13 آبان ” استقلال آزادی جمهوری ایرانی” و … و البته بحث سیاسی که پایانی ندارد!

ولی از من به عنوان فردی که در بحثی شرکت می کنم، انتظار می روز که اگر جایی صحبتهایم مورد اشکال بود آن را بپذیرم و اصرار بی جا روی آن نداشته باشم. اما آن طرف بحث کسانی هستند که هیچ اشتباه و خطای خود را حاضر به پذیرش نیستند. و به این دلیل که حرف ها مال خودشان نیست به اینها خرده نمی گیرم. معلوم است کسی که برای کسب خبر BBC و العربیه و بیانیه های میرحسین و … را منبع خود قرار می دهد چیزی بیشتر از تکرار آن حرف ها ندارد.

قبل از انتخابات و بوجود آمدن این فضا فکر می کردم دانشجو هر قدر هم که بی تحلیل و بی منطق باشد، باز هم برای اینکه جایی حرف بزند با خودش دو دوتا یی می کند بعد چهار تا می گوید اما حالا می بینم نه! کسی اینگونه فکر نمی کند، اگر فکر کند که این حرف ها را نمی زند. طرف شعار می دهد استقلال آزادی، جمهوری ایرانی، می پرسی خب این شعاری که می دهی یعنی چه؟ در جواب دادن می ماند! می گوید در راهپیمایی میدان آزادی تا جایی که دوربین موبایل فیلم می گرفته آدم بوده! می گویم مگر دوربین موبایل چقدر برد دارد؟ می ماند توش! می گوید در انتخابات تلقب شده! دلیل می آورم برایش 1_ … 2_…. 3_….. 4_…. . می ماند توش! می گوید بعد از انتخابات تا امروز 140 نفر کشته شده! می گویم این ها چه کسانی هستند؟ چرا موسوی و کروبی نتوانستند وجود این همه کشته را ثابت کنند؟ باز هم جوابی ندارد.

از طرفی دلم برای اینان می سوزد. لیدرها معترف اند به اشتباهاتشان، تشکیلاتشان هم پا نگرفته، خواهد پاشید. اما کج فکری این افراد که مستضعف فکری می ناممشان اصلاح نخواهد پذیرفت. چون باب منطق را بر خود بسته اند.

خدایا آنقدر ظرفیت به من عطا کن که هیچ گاه اینگونه جاهل نشوم.

پی نوشت:

به نقل از آهستان: حد شرف، شعور و شجاعت يك دكتر سبز! (تقديم به پيروان دين سبز)

به نقل از رامیم: دین سبز

فعلا برای خالی نبودن عریضه داشته باشید:

1) اگر استاد محترم امر به تحقیق در باب مسئله ای نمودند و اجازه سرچ اینترنتی را هم صادر فرمودند، هیچ وقت اولین یافته را هر قدر هم که کامل باشد، فرتی پرینت نکنید و تحویل ندهید!

ما این کار را کردیم، سر کلاس که رفتیم مشاهده نمودیم تمام برو بچ همچو خودم، در باب چرخدنده های خورشیدی دقیقا اولین یافته را که از قرار مقاله کاملی هم هست آورده اند. البته یکی سلیقه به خرج داده بود و با فونت نستعلیق پرینت کرده بود! جالب اینجاست که هیچ کداممان مقاله را نخوانده بودیم، و عنقریب استاد نزدیک بود مچ همه مان را بگیرد که شانس آوردیم.

2) هیچ گاه فکر نکنید مثل این سریال های در پیت، هر پسری به راحتی ازدواج می کند؛ نمونه های فراوان یافت شده که بیش از تعداد انگشتان دست و پای خود و بغل دستیشان درب منازل را کوفته اند و هنوزم که هنوز است در حال دق الباب کردن اند.

مثال: آقایان: ح ، ح ، م ، م ، ع ، ر ،  و ….

3) اگر فکر می کردید که فیلمها و سریال ها طبق فیلمنامه ساخته می شوند باید به عرضتان برسانم کور خوانده اید! کشته شدن جهان در سریال دلنوازان موید این مدعاست. این خبر را بخوانید.

شعار امسال رو که یادتون هست؟ “اصلاح الگوی مصرف” و البته آقا فرمودند که اصلاح الگوی مصرف با یک سال و دو سال درست نمیی شود. و البته درست فرمودند. قبلا نوشته بودم که ما تقریبا در تمام زمینه ها نیاز به بازنگری در رفتار مصرفی مون داریم.

نمی خواهم بحث کلاسیک و کلیشه ای بکنم، به خاطر همین یه مثال از درس انتقال حرارت (الحمدلله درس ها رو به کاربردی شدن می روند!) می زنم و یه مقایسه، برای اینکه ببینیم به کار کوچک چه ثمر بزرگی می تواند داشته باشد.

فرض کنید در زمستان وقتی دمای بیرون از خانه 10- است و می خواهیم دمای اتاق را در 20 درجه ثابت نگه داریم. اگر فرض کنیم این اتاق پنجره ای تک لایه به ابعاد 1.5*0.8 متر با شیشه ای به ضخامت 8 میلیمتر دارد.

طبق محاسبات نرخ انتقال حرارت، که در این جا هدر رفت گرما است، برابر با 266 وات بدست می آید. اما اگر همین پنچره را دوجداره کنیم، با شیشه های به ضخامت 4 میلیمتر و فاصله 10 میلیمتر، نرخ انتقال حرارت 69.27 وات بدست می آید. یعنی چیزی حدود یک چهارم!

یه حساب سر انگشتی:

حالا فرض کنید به ازاء هر نفر در کشور یک پنجره با این شرایط دمایی (که البته همیشه و همه جا این شرایط صادق نیست، بالا و پایین دارد) وجود داشته باشد، یعنی 70 میلیون پنجره، تعداد پنجره ها را در توان صرفه جویی شده ضرب کنید:

70000000*200=14000000000 w

نیروگاه اتمی بوشهر 1000 مگا واتی است.

یعنی معادل چند تا نیروگاه بوشهر صرفه جویی می شود به نظر شما؟؟؟؟

چقدر بدم می آید از کسانی که حقارت و کوچکی خودشان را به گردن دیگران می اندازند!

حضرات جلبکی! بیدار شوید. موجی که به راه انداختید مُرد! حالا هی بنشینید و تحلیل آبکی از خودتان صادر کنید. بنشینید و به ترک دیوار هم گیر دهید.

با یکی از هم دانشگاهی هایم صحبت می کردم، بنده خدا علاقه خاصی به نهضت آزادی داشته و دارد و روی همین حساب ما هم بازرگان صدایش می کنیم – و خودش هم کیف می کند!- مدام به قانون اساسی استناد می کرد که چرا نگذاشتند مردم راه پیمایی کنند! چرا وزارت کشور مجوز نداد! چرا با تظاهرات کنندگان برخورد می کردند! هر چه که بهش می گفتم مگر هفته اول همه چیز را آزاد نگذاشتند، مگر تا میدان آزادی راه پیمایی نکردند؟ مگر تظاهرات و … نداشتند؟ مگر نه این بود که در همین تظاهرات ها و راه پیمایی ها بود که شیشه خانه های مردم را شکستند؟ مگر مسجد را در همین راه پیمایی به آتش نکشیدند؟ مگر به حوزه‌ی بسیج حمله نکردند؟ باید اجازه می دادند تا هر وقت که دلشان بخواهد بریزند در خیابان و بکوبند و بشکنند و بکشند؟ در همه جای دنیا مأمورین حفاظت از مقرهای نظامی برای حفاظت از مقر خود حکم تیر مستقیم دارند. یک مشت اوباش هم به یک مقر نظامی که دربهای آن بسته بوده، از بالای دیوار می خواهند وارد شوند، آتش به داخل آنجا پرتاب کرده اند، ماشین درون آنجا را به آتش کشیده اند، خب پای بقیه اش بیاستند، تیرش را هم بخورند!

از آن طرف آن میرحسین خرفت پشت بند هم بیانیه صادر می کند که مردم بریزید در خیابان، حق ما را خوردند و چه و چه! مرتیکه مگه 40 هزار نماینده خودت پای صندوق های رأی نبودند؟ مگه بقیه کاندیداها پای صندوق ها نماینده نداشتند؟ یه جو عقل اگر داشتید این قدر در بوق تقلب نمی دمیدید!

حالا یک عده ای هم از این طرف که خودشان از عوامل اجرایی یا ناظر بر صندوق ها بودند هم حرف همان ها را می زنند! مگه خودت پای صندوق نبودی؟ امکان داشت این تقلب؟ اصلا کجا تقلب شده؟ موقع رأی دادن؟ موقع شمردن؟ موقع جمع آوری صندوق ها؟ در فرمانداری؟ در وزارت کشور؟ مگه همه اینجا آدماتون رو نگاشته بودید؟

دوباره میان و میگن که نه احمدی نژاد تو دوره قبلی اومده فلان کار رو کرده، مردم هم برای همین بش رأی دادن! خب آخه آدم … اگه مردم به کسی که براشون کار می کنه رأی ندن، لابد می خوای به همزاد خاتمی رأی بدن که حالیش نمیشه نباید تو دارقوزآباد از فاشیسم و گفتگوی تمدن ها حرف بزنه! مردم یکی رو می خوان که براشون کار بکنه، کلیت دولتش هم در جهت همون خونهای پاکی که برای این انقلاب ریخته شد باشه.

حالا هی بگو گدا پرور، بگو مستبد، به ریشش گیر بده، به رنگ کاپشنش، به قدش، به…..

پی نوشت: این نوشته دیگه ته منطق بود، نه؟! با بعضی ها باید مثل خودشان حرف بزنی!

خدایا این مسابقات جام ملت های اروپا، بوندس لیگا، لالیگا، لیگ جزیره، جام باشگاههای اروپا و … رو مستدام بگردان که اگر نگردانی، شبکه جوان ما از الگوهای ناب! تهی می شود.

خدایا این سریالهای عشقی را از تلوزیون ما نگیر که اگر بگیری، ما از کجا یادمان بیافتد عشق بازی محور!! همه چیز در عالم است.

خدایا خاصتا این سریال شمس العماره را باقی نگه دار چون دختران ما زبان و روی باز سخن گفتن با نا محرم را ندارند و اگر امثال هانیه توسلی سنت شکنی نکنند تا ابد کسی نمی تواند اینگونه …….

_____________________________________________________

هرچه با خودم کلنجار می روم برایم قابل درک نیست چرا اینقدر هنرمندان سینما و تلوزیون ما گریزان از دین اند.

دین داران ما عرضه ندارند و عرضه داران دین ندارند! بعضی وقتها با خودم فکر می کنم ای کاش به جای مکانیک می رفتم فیلمسازی می خواندم بلکه توانستم کاری انجام دهم. اما بیشتر که فکر می کنم می بینم که نه! هوای محیط هنری ما مسموم است. آدمی که دغدغه دین داشته باشد کم در این هوا زنده مانده. باید در حد شهید مهذب باشم که کم نیاورم.

اصلا چیز بسیار عجیبی است.

اللهم انی اعوذ بک من الکسل و الفشل

صدا و سیما به عنوان فراگیرترین و پر مخاطب ترین رسانه داخلی کشور سهم عمده ای در جهت دهی به زندگی مردم دارد. اگر اراده‌ی صدا و سیما بر بارور کردن استعدادها و سوق دادن جامعه به سوی تلاش باشد، قطعا جامعه به این سمت می رود. اگر دین محوری را ترویج نماید، جامعه به سمت دین گرایش پیدا می کند و … . و اگر تجمل گرایی و مصرف گرایی را ترویج نماید، با اینکه همگان به مذموم بودنش ایمان دارند، اما ناخودآگاه به این سمت گرایش پیدا می کنند. که این متأثر از قدرت رسانه است و مکانیزم تأثیرپذیری افراد.

نزدیک به یک دهه است که مقام معظم رهبری در ابتدای هرسال، شعاری برای آن سال به فراخور نیاز کشور و آنچه باید بدان پرداخته شود، انتخاب می کنند. امسال نیز شعار محوری “اصلاح الگوی مصرف” انتخاب شد. دلیل این انتخاب واضح و روشن است. اگر نیم نگاهی به میزان مصرف ایرانیان در حوزه های مختلف و نسبت آن با میزان مصرف دیگر کشورها بیاندازیم، عمق فاجعه ای که همه ما در شکل گیری آن دخیل هستیم را درمی یابیم. مصرف بنزین در کشور ما با مجموع مصرف چند کشور برابری می کند، میزان مصرف دیگر حامل های انرژی، آب، مواد غذایی کم ارزش، کاغذ، در اختیار داشتن وسایل غیر ضرور و … شگفت آور است.

پرواضح است که در آینده ای نه چندان دور با این الگوی مصرف دچار بحران خواهیم شد. باید الگوی مصرف ما عوض شود که پیش نیاز آن، اصلاح رفتار مصرف کننده است. در این میان نقش رسانه‌ی ملی در تبیین موضوع و ارائه راهکار مناسب بسیار ضروری می باشد. رسانه باید با آگاهی بخشی، پیشنهاد روش های اصلاح و … زمینه را برای تغییر روش مردم فراهم کند. اما ….

اما آیا می توان با دستمال کثیف لیوان آلوده را پاک کرد؟ نه!

رسانه ملی ما خود گرفتار تجمل گرایی و مصرف زدگی مفرط است و این فرهنگ غلط را خود به خود به بینندگان القا می کند. مخاطب برنامه های رادیو و تلوزیون را می بیند و می شنود. برنامه های تلوزیونی را در نظر بگیرید، هم صدا را می شنوید و هم تصویر را می بینیدو تصویری که می بینید به مراتب تأثیر بیشتری نسبت به آنچه که می شنوید در ذهن می گذارد. محققان و عالمان روانشناسی این مسئله را به خوبی درک و اثبات کرده اند.

حالا شما برنامه گفتگوی زنده ای را در نظر بگیرید که می خواهد به مردم بگوید : “درست مصرف کنید” دکور این برنامه آنجنان تجملاتی بسته می شود که مخاطب اگر دچار پارادوکس نشود، نا خود آگاه گرایش به همسان کردن خود با آن پید می کند. مثال روشن تر: برنامه های آشپزی که به تبلیغ برای وسایل جدید یا مواد خوراکی جدید کمپانی های تولید کننده  تبدیل شده اند. یا اخبارها که روز به روز به فرم شبکه های غربی و عربی در می آیند.(تلوزیون nاینجی خبر 21 را دیده اید؟!!)

از این دست برنامه ها که بگذریم وارد حوزه فیلم ها و سریال ها می شویم. سطح یک زندگی متوسط در فیلم ها و سریال ها با زندگی افراد مرفه در جامعه برابری می کند. شخصیت های خوب و مثبت غالبا مرفه و متمکن هستند، همه شان اتوموبیل دارند، همچنین خانه های مجلل و زندگی توأم با رفاه مادی. مشکلات و مصائب مادی هم مثل آب خوردن حل می شود و کمترین خللی در زندگی آنها ایجاد نمی کند.

روابط بین افراد که به واقعیت نزدیک نیست و بیننده را مجذوب نمی کند(برفرض صحیح بودن آن روابط)، آنچه بیننده را مجذوب می کند رفاهی است که در فیلم به طور غیر مستقیم ترویج می شود: “اگر می خواهید آدم خوبی باشید و همه به شما احترام بگذارند باید مرفهانه زندگی کنید”

از این بخش نیز که بگذریم به یکی از منابع درآمد صدا و سیما که همان آگهی های بازرگانی هستند، می رسیم. آگهی های بازرگانی به طور مستقیم مخاطب را ترغیب به مصرف هرچه بیشتر می کنند. مدتی هم هست که تبیلغ کالاهای خارجی باب شده. اگر در فیلم ها و سریالها اندکی زندگی های متوسط نمایش داده می شد، اما در آگهی های بازرگانی همه زندگی ها مرفهانه و مجلل هستند. همه خوب و خوش و راحت و بی دغدغه، تنها مشکل زندگیشان یک صابون است که آن هم به راحتی رفع می شود!  “زندگی بهتر با مصرف بیشتر”

داشتن رفاه چیز بدی نیست و تلاش مسئولین باید این باشد که همه به یک سطح قابل قبول از رفاه دست یابند. اما رفاه داشتن با تجملاتی زندگی کردن تفاوت بسیار دارد. و آنچه در صدا و سیما ترویج می شود، حرکت به شمت رفاه نیست، خیزش سریع به تجمل گرایی است. در واقع صدا و سیما به جای آنکه به مردم یاد دهد چگونه به سوی رفاه بروند، تجمل را نشان مردم می دهد. و همه می دانند که تجمل و رفاه با میزان بد مصرف کردن رابطه مستقیم دارد.

آخر الامر، ما همان گونه که مقام معظم رهبری فرمودند باید به سمت اصلاح الگوی مصرف حرکت کنیم . اما در صدا و سیما یا به طور مستقیم می گویند درست مصرف کنید (نه درست مصرف کنیم) یا بطور غیر مستقیم می گویند: بخرید، بخورید، مصرف کنید، هرچه بیشتر بهتر، این گونه با کلاس میشوید!!

خدایا اگر دستبند تجمل نمی بست دست کمانگیر ما را

کسی تا قیامت نمی کرد پیدا از آن گوشه‌ی کهکشان تیر ما را

ولی خسته بودیم و یاران همدل

به نانی گرفتند شمشیر ما را

ولی خسته بودیم و می برد طوفان

تمام شکوه اساطیر ما را

طلا را که مس کرد دیگر ندانم

چه خاصیتی بود اکسیر ما را

…

فکر نکنم کسی باشد در این مملکت که خبری از عزم هیئت موسس دانشگاه آزاد برای وقف اموال و دارایی های آن نشنیده باشد. نظر شما چیست؟

خب شما نظرتان را برایم ارسال می کنید، اما نظر من:

من یک دانشجوی دانشگاه آزاد هستم. و در رابطه با دانشگاهم حق اظهار نظر دارم! (اقلا امیدش را دارم!!!) و این را نه تنها من، بلکه تمام کسانی که در یکی از آزمونهای متعلق به دانشگاه آزاد شرکت کرده اند، اول دفترچه ثبت نام خوانده اند که دانشگاه آزاد متعلق به هیچ شخص و نهادی نیست و به مردم تعلق دارد. و از این حرفها. این یعنی اینکه دانشگاه آزاد نه مال آقای هاشمی است، نه مال فرزندانشان، نه مال آقای جاسبی، نه هیچ کس دیگر. البته هر نهادی نیاز به سیستم مدیریت کلان دارد و آقای دکتر جاسبی، به عنوان ریاست عالیه دانشگاه آزاد تحت توجهات هیئت امنا و هیئت موسس آن سالهاست که بر این مسند تکیه زده اند. ولی این به معنی آن نیست که اینان مالکان این دانشگاهند.

راستش را بخواهید من فکر می کنم مالک دانشگاه آزاد، دانشجویان و فارغ التحصیلان آن هستند. یعنی بنده و امثال بنده که کم هم نیستیم، یه چیزی در حدود چند میلیون نفر! خب به هرحال این دانشگاه با پول امثال بنده توانسته این همه رشد و توسعه پیدا کند، پا بگیرد، حرفی برای گفتن داشته باشد. پس اگر قرار باشد تغییر و تحولی بنیادین در این دانشگاه داده شود، هیچ کس به اندازه‌ی ما ها مستحق تصمیم گیری در آن نیست.

من و خیلی افراد دیگر هم راضی نیستیم اموالی که در اختیار این دانشگاه قرار دادیم، وقف گردد. اصلا چه کسی می تواند مالی را وقف کند؟ شرعا و قانونا مالک آن. پس آقای هاشمی و جاسبی بر چه اساس و مبنایی صحبت از وقف اموال دانشگاه آزاد می زنند؟ مگر دارایی شخصی ایشان است؟

همه می دانند که بحث وقف اموال دانشگاه آزاد فرار به جلو برای در رفتن از زیر بار پاسخگویی به سوالات و شبهاتی است که در مورد سیستم مدیریت کلان آن وارد شده است. اگر این سوالات بی پاسخ بماند و اینگونه فرار به جلو صورت گیرد، وجاهت آقایان تصمیم گیر در این خصوص تماما زیر سوال می رود. و البته از این بی تدبیری ها و بی تقوایی ها، دودش تنها در چشم ما دانشجویان می رود (در باب نحوه و چرایی آن بعدها مبسوط خواهم نوشت، اگر عمری باقی بماند و ما هم دانشجو بمانیم تا درسمان تمام شود!)

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقد و بخارا را

البته حافظ از کیسه خلیفه می بخشد. در جوابش باید گفت:

هر آنکس چیز می بخشد، ز جیب خویش می بخشد

نه چون جاسبی که می بخشد ز جیب ما و استادها

این فایل صوتی رو گوش کنید. قسمتی از سخنرانی حسن رحیم پور ازغذی پیرامون جنایات منافقین در سالهای پس از انقلاب هست.

تنها فیلمی که به جرأت می تونم بگم هر وقت که تلوزیون نشونش میده با اشتیاق می شینم پاش و تا ته تهش رو می بینم. همیشه هم ابعاد جدیدتری از دیالوگ ها و صحنه های فیلم برایم روشن می شود.

اما امروز بیش از همه شخصیت ” سلحشور” که رضا کیانیان نقشش را بازی می کرد برایم قابل درک بود.

با خودم این فکر را می کردم که چگونه می شود انسانهایی پیدا شوند که رابطه شان مثل حاج کاظم و عباس و اصغر و احمد و … باشد. این گونه برای هم حتی بعد از ده سال جان بدهند. جوابش اما برایم سخت نبود. فضای خواستگاه آن رابطه را به نوعی درک کرده ام.

شاید عده ای مثل “سلحشور” یا آن مدیر آژانس فکر کنند که دیگر دوره‌ی امثال حاج کاظم به سر آمده، اما همیشه حاج کاظم ها و عباس ها زنده اند. در همه نسل ها می شود امثال آنها را پیدا کرد.

آب نیست و الا در این نسل هم شناگرهای ماهر بسیارند.

بدرود