اما 11 سپتامبر امسال با گذشته متفاوت بود. کشیش صهیونیست یکی از کلیساهای کوچک آمریکا با اعلام خبر برنامه به آتش کشیدن قرآن در روز 11 سپتامبر پرده ای دیگر از سناریوی مقابله با اسلام توسط غرب را نمایان کرد. عملی که نه تنها توسط دولت آمریکا و غرب تقبیح نشد، بلکه برای ممانعت از آن هم دولت هیچ کاری انجام نداد. این عمل و اهدای جایزه به کاریکاتوریستی که تصاویری موهن از پیامبر اکرم(ص) را منتسر کرده بود توسط آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان، عمق دو گانگی غرب را در شعارهای پر رنگ و لعاب خود نشان داد.

سوزاندن قرآن کریم اگر چه بسیار دلخراش است و دل هر مسمانی را به سختی می آزارد، اما همین، نشان از ناتوانی غرب در جلوگیری از گسترش روز افزون اسلام در ممالک غربی دارد. از این رو آنان برآن شدند تا با سخیف ترین اعمال درون مایه و عمق کینه و عداوت خود را نشان دهند. عمل زشت وابستگان صهیونیزم در آمریکا نمود امروزی این آیه شریفه است که خداوند در سوره فتح می فرماید:

« اذ جـعـل الذيـن كـفـروا فـى قـلوبـهـم الحـمـيـة حـمـيـة الجـاهـليـة فانزل الله سكينته على رسوله و على المؤ منين و اءلزمهم كلمة التقوى و كانوا اءحق بها و اءهلها و كان الله بكل شى ء عليما »

« بـه خاطر بياوريد هنگامى را كه كافران در دلهاى خود خشم و نخوت جاهليت داشتند، و (در مـقـابـل ) خـداونـد آرامـش و سـكـيـنـه را بـر رسـول خـود و مـؤ مـنـان نـازل فـرمـود، و آنـهـا را بـه تـقـوى مـلزم سـاخـت كـه از هـر كـس شـايـسـتـه تـر و اهل و محل آن بودند، و خداوند به هر چيز عالم است .»

اینان به روزگار جاهلی خود برگشته اند و در خدمت ارباب خود، شیطان به هر دستاویزی چنگ می زنند تا بلکه راه پیروزی بیابند، سخت گمراهند و البته صاحب قرآن که خود فرموده آن را حفظ می کند، بسیار قادر است و این جاهلان بسیار ضعیف. اگر این جاهلان از سایه شوم مرگ که تا آخر عمر همراه سلمان رشدی منفور است درس گرفته بودند هیچ گاه خود را به این شکل مقابل مسلمانان قرار نمی دادند و صد البته اینان گمراهند.

چراغی را که ایزد بر فروزد، هر آنکس پف کند ریشش بسوزد!

.

.

پیام آقا خواندنی است

تنوع موضوعات پرداخته شده و صد البته گفته شدن حرف های جدید و دلچسب و پرداختن خوب، نه سطح پایین، نه سطح بالا باعث شد خیلی ها پای این برنامه ولو تا نیمه های شب بنشینند. ای کاش آنقدر که برای برنامه های مزخرفی همچون 90 وقت می گذارند، برای برنامه های این چنینی هم زمان تخصیص دهند. ولی به گمانم این دست آرزوها را باید با خودمان به گور ببریم، حداقل تا زمانی که این تفکر در و بر رسانه ملی حاکم است.

در این یک ماه در مورد این برنامه ننوشتم چون می خواستم ببینم چه روندی را طی می کند. اما الان به مفید بودن اکثریت لحظات این برنامه اطمینان دارم. اما در این نوشتار قصد کلی گویی را ندارم و نمی خواهم به خود این برنامه بپردازم.حقیقت امر این است که از برنامه دیشب (ابراهیم حاتمی کیا و حسین بهزاد) به وجد آمدم. چون حرف دلم را دیشب از زبان حسین بهزاد شنیدم که به هدف زد.

صحبت، صحبت فیلم سازی دفاع مقدس است. ما در دفاع مقدس سوژه ناب کم نداریم، الگو کم نداریم، حرف برای گفتن بسیار است، واقعیات دفاع مقدس هم چیزی نیست که کسی نداند، اما چه کنیم که از درون مظلومیم! یکی از مظلومیت هایی که به دفاع مقدس و شهدا و رزمندگان و آزادگان و جانبازان صورت گرفته، پرداخت بد و برداشتِ آزادِ آزاد از واقعیات جنگ است. به راستی کدامیک از عملیات های ما به این راحتی که در سریالها و فیلم ها به تصویر کشیده می شوند صورت پذیرفته؟ اصلا مگر جنگ اینگونه که به تصویر کشیده شده پیش رفت؟

بهزاد؛ سیبل خوبی را نشانه گرفت و به خال زد! نسل ما با دیدن این فیلم ها اصلا در ذهنش خطور نمی کند که ما در جنگ، فانسقه و قمقمه آب و بند حمایل و لباس و پوتین و کلاه خود از مشکلهای اولیه ما بوده. کسی باور نمی کند ما مشکل نبود سیم خاردار داشتیم. کسی باور نمی کند بسیاری از رزمندگان بر اثر اصابت تیر مستقیم و نداشتن کلاه خود به شهادت می رسیدند. کسی نبرد در گرمای تابستان خوزستان و سرمای زمستان کردستان را مشکل نمی یابد.

موهای ژل زده و تیپ برق انداخته رزمندگان درون فیلم ها اصلا شرایط بیابانی منطقه را تداعی نمی کند. موتور و ماشین و هلی برد و ادوات هم که به میزان کافی وجود دارد. نگه داشتن خط با چنگ و دندان اصلا قابل تصور نیست، اگر جنگ اینگونه نمایش داده نمیشد، حرکت حسین فهمیده برای ماها حرکتی از روی احساس تلقی نمی شد!

اگر فتح خرمشهر آن گونه که بود بازسازی می شد، نه اینگونه گل و بلبلی! کسی دیگر سوال “چرا بعد از خرمشهر جنگ ادامه پیدا کرد؟” در ذهنش خطور نمی کرد و نخواهد کرد!

من قائل به این نیستم که جنگ آرمانی نشان داده شود، حرف من این است که جنگ آنگونه که بود باید نمایش داده شود تا آنکه نمی داند، اندکی تأمل کند چه می شود که افرادی یک جاده را که قرار بود چند ساعت نگه دارند، هفت روز نگه می دارند، چگونه؟ همه سینه خیز روی جاده خوابیده، بوی عرق، لباسهای از بین رفته، امکانات یک گردان در مقابل چند تیپ مخصوص؛ و دشمن آنقدر ذله می شود که تانک ها چند لحظه می آیند روی جاده و دوری در جای خود می زنند و بر می گردند پایین روی موضع خود، صرفا برای اینکه زیر شنی خود چند رزمنده ای که حفظ جاده را از جان خود مهمتر می دانند را له کنند.

آیا قابل تصور است با وجود فیلمهایی مثل روز سوم مقاومتی که مردم خرمشهر در مقابل ارتش تا دندان مسلح عراق از خود نشان دادند؟

فیلمهایی که در این ده پانزده سال اخیر ساخته شده محورش نه رشادت و مظلومیت رزمندگان و روایت حقیقی یک برهه از جنگ، بلکه روایت عاشقانه پسر و دختری که از قضا پسر در خط مقدم است، به مزخرف ترین شیوه ممکن نمایش داده می شود. این شکاف های بین تصویر و واقعیت تنها مظلومیت و به حاشیه رانده شدن بازماندگان حقیقی جنگ را به ارمغان می آورد.

شما را به خدا ول کنید این جفنگیاتی که در باب قالب های فیلم سازی و فیلم نامه نویسی و … یاد گرفته اید! دلمان برای آن فیلم های دهه اول تنگ شده.

با دلی خون ز تو هم قطع نظر کرد علی

مسجد کوفه مگر مسجدالاقصی یی تو

که ز محراب تو تا عرش سفر کرد علی

کز چو او روزه یک ساعته هرگز نگرفت

چونکه افطار به هنگام سحر کرد علی

رفت آن شب که به مهمانی ام کلثوم

دخترش را ز غمی تلخ خبر کرد علی

سالها پیش، چنین لحظاتی برای مولا امیرالمؤمنین علی(ع) دوست داشتنی ترین و برای عالم اندوه بار ترین لحظات شروع شد. امیرالمؤمنین اول شهید محراب، بدست شقی ترین مردم ضربت خورد و به شهادت رسید. درک کمال امیرالمؤمنین برای ما دست نایافتنی است. کسی که همه حالات و اعمال و سخنان و سکناتش ویژه بود، حتی شهادتش و بعد از شهادتش.

این بارگاه با صفای شاه نجف است. هر که رفته سخت برگشته.  آن جا وجود و حضور آقا را به روشنی درک می کنی. آنجا اختیار چشمت با تو نیست. دلت بی هوا پر می کشد، نشستن روبروی ایوان طلا و درد دل گفتن را بهترین زیارت می پنداری چون سبک می شوی وقتی با صاحب خانه به گفتگو می نشینی. آنجا نه بزرگ است، نه در و دیوار بسیار زیبایی دارد، نه نماز جماعت یکپارچه ای، کلا چیزی که جز آقا هوشت را برباید یافت نمی شود. و کسی قدر لحظات را درمیابد که برای زیارت وداع پا به حرم می گذارد.

نمی دانم این بیت را شاعر، برای کی گفته. برای خدا یا یکی از ائمه؛ نمی دانم. اما بعضی وقتها حس و حال خوبی داری، نمی توانی توصیفش کنی، دلت نمی آید بذاری برای خودت و می خوای با کسانی که فکر می کنی همین حال را دارند، تقسیمش کنی. حالا آقا ما رو برده تو صحن و سرای خودش، دورمون داده، هوایی مون کرده، بعد فرستاده سمت پسراش و نواده هاش؛ ادعای شناخت و معرفت، برای من که خیلی بزرگه ولی یک قطره از دریا کافیست که پس هر دعا و امن یجیب و یا الله ی اولین دعایم زیارت دوباره امیرالمومنین(ع) و اباعبدالله(ع) باشد.

یا علی؛

مالک ملک دلی

نام زیبای تو شد

رافع هر مشکلی

.

.

.

پی نوشت1: این مطلب را به میکائیل، علی، علی، سیدمحمدمهدی و مهدی تقدیم می کنم. حرف هم را خوب می فهمیم.

پی نوشت2: زیارت سیدمحمدم آرزوست!

دسته‌بندی شده در: روزانه ]]> http://smhasanizadeh.wordpress.com/2010/08/15/590/feed/ 5 نقطه عطف http://smhasanizadeh.wordpress.com/2010/08/01/%d8%b1%d9%86%d8%ac/ http://smhasanizadeh.wordpress.com/2010/08/01/%d8%b1%d9%86%d8%ac/#comments Sun, 01 Aug 2010 11:55:06 +0000 نقطه عطف http://smhasanizadeh.wordpress.com/?p=556 ]]> هر که در این بزم مقرب تر است         جام بلا بیشترش می دهند

وقتی مناجات به دلت می نشیند و از ته دل می گویی: الهی هب لی کمال الانقطاع الیک؛ فکر بعدش را هم باید بکنی. باید پوستت را کلفت کنی.

22 خرداد بود امروز، نمیشه از این روز همینطوری گذشت، باید مرور کنیم، گرامی بداریم، به یاد بیاوریم آنچه رخ داد. روز بزرگی است.

من در این نوشته نمی خواهم تحلیل یا حرف قلمبه سلمبه بنویسم! تنها می خواهم اندکی از حال و هوای روز 22 خرداد سال 1388 بنویسم و آنچه با چشم خودم دیدم و لمس کردم.

چند سالی است که توفیق خدمت در انتخابات ها به عنوان ناظر را دارم. سال گذشته هم توفیق بود در کنار تمام عوامل دخیل در امر انتخابات، گوشه ای از کار که به بنده سپرده شده بود را انجام دهم. و البته به همین واسطه، مشاهداتی داشتم که شاید برای خیلی ها تحلیل یا خبر باشد ولی برای من مشاهده عینی بود.

روز انتخابات به عنوان بازرس در دو منطقه اهواز – که از مناطق مرکز شهر بودند- به شعبه ها سرکشی داشتیم و هر شعبه ای را از لحاظ آنچه که به ما محول شده بود یعنی نظارت بر حسن اجرای انتخابات از دید شورای نگهبان چک می کردیم. انتخابات های گذشته هم همین وظیفه را داشتم. به خاطر همین می توانستم به راحتی درک کنم تفاوت مشارکت نسبت به انتخابات های قبل را.

دوره های قبل شعبه هایی داشتیم که صبح تا شب، مردم می آمدند یک نفر یک نفر یا نهایتا چند نفر خانوادگی، رأیشان را می دادند و می رفتند و شعبه مورد ازدحام جمعیت نبود، اما در 22 خرداد، از بعد از ظهر صف طولانی کشیده شده بود برای رأی دادن.

یا شعبه دیگری داشتیم که در انتخابات های قبل نهایتا 200 رأی به صندوقش ریخته می شد، اما 22 خرداد رکورد زد و نزدیک 700 رأی آخر کار شمرده شده بود. جاهای دیگر هم همینطور.

دوستانی که اهل اهواز هستند می دانند خرداد اهواز، هوا بسیار گرم است. انتخابات ها هم که جمعه ها برگزار می شود و خیلی ها جمعه ها تا لنگ ظهر خوابند! :-) به همین خاطر بعد از ظهر ها پیک حضور مردم پای صندوق رأی است. ولی هیچ فکر نمی کردیم که بعد از ظهر با کمبود تعرفه مواجه بشیم. که اون هم البته سریع تأمین شد. و مشکلی پیش نیامد.

پایان رأی گیری هم که اعلام شد، کار دوم ما شروع شد. کار ما این بود که در محل های جمع آوری صندوق ها، نسخه ای از صورتجلسه که مربوط به شورای نگهبان است را به همراه ملزوماتی که صبح تحویل ناظرهای هر صندوق داده بودیم، تحویل می گرفتیم. مشابه همین کار را گروهی از هیئت اجرایی انجام می دادند. اینجا بهتر می توانستیم مشارکت و ترکیب رأی ها را رصد کنیم. با اینکه محدوده ای که ما صندوق هایشان را تحویل می گرفتیم، مربوط به حواشی شهر بود ولی مشارکت در آن مناطق هم به طور چشمگیری بالا بود.باید اذعان کنم که تصور چنین مشارکتی را اصلا نمی کردم. (با توجه به انتخابات هایی که در این چند سال از نزدیک در جریان اجرای آنها بوده ام)

درست است که کار ما تا نزدیک نماز صبح به طول کشید ولی خستگی یک روز سراسر جنب و جوش با آن حضور و آن پیام آقا به کلی از تنم خارج شد.

.

.

.

پی نوشت 1: روزهای انتخابات کلا روزهای پر خاطره ای هستند. با آنکه در طول روز مدام از این شعبه به آن شعبه و از اینجا به آنجا در حرکت و تکاپوایم، ولی شیرینی هایی هم هست که تا آدم دستش در کار نباشد متوجه نمی شود.

پی نوشت 2: فکر کنم به یکی از اصلی ترین ظلم هایی که در مورد انتخابات روا شد، یعنی طرح تقلب، بگونه ای پاسخ دادم. در تمام مقاطع زمانی و مکانی اجرای انتخابات، نماینده های کاندیداها حضور داشتند. پای صندوق از قبل از پلمپ شدن صندوق ها تا بعد از تنظیم صورتجلسه، در هیئت های شهرستان، استان و وزارت کشور هم حضور دائمی داشتند. از نزدیک به 46000 صندوق، فقط آقای موسوی نزدیک 43000 نماینده داشت، کروبی و رضایی و احمدی نژاد هم به نماینده داشتند، و بطور کل صندوق رأیی در کشور نبود که حداقل نماینده یکی از کاندیداها حضور نداشته باشد. اگر تقلبی صورت گرفته بود پس می بایست سند و مدرک از صندوق ها، ارائه می دادند، که ندادند!